Cacık - Mediterrane komkommersalade

Turks of Grieks, daar zou je een eeuwige discussie over kunnen voeren. Mediterraan dan maar, want deze yoghurt-komkommersalade wordt in een lange rij landen rondom de Middellandse Zee op tafel gezet. Zelf maak ik dit gerecht al jarenlang en heb een eigen variant erop.
Volgens het recept van Nigella moet je het bij voorkeur onmiddellijk opeten. Daar zie ik de noodzaak niet echt van in; ik maak doorgaans kleine porties en eet er liefst voor het gemak twee keer van. Het smaakt mij altijd prima.
Voor de gelegenheid heb ik dit gerecht weer eens gemaakt zodat ik me er bewust van werd hoe ik het ook alweer deed - vermoedelijk geen twee keer precies hetzelfde.

Ruimschoots van te voren wordt de komkommer (ik gebruikte een halve, ongeschild) grof geraspt en in een zeef gestort. Hij moet namelijk zoveel mogelijk vocht verliezen zodat de Cacık (zeg: Djadjuk) lekker dik blijft. In de tussentijd kun je dan iets anders gaan doen.
Voordat de andere ingrediënten erbij gaan wordt er eerst nog overtollig vocht uitgeknepen. Dit heb ik er vervolgens bij gedaan: 4 royale eetlepels dikke Turkse yoghurt, een teen knoflook (ik heb hiervoor een speciaal raspje, ideaal), een theelepel gedroogde mint en een vleugje chilipeper, komijn en suiker. Eigenlijk hoort er ook nog verse munt in, dat moest ik helaas achterwege laten omdat ik deze salade maakte van ingrediënten die ik al in huis had. De voorgeschreven hoeveelheid heb ik ook aangepast, omdat ik het lekkerder vind als het gerecht wat dikker is. Ten slotte een scheut lekkere olijfolie eroverheen.

Deze salade is een typisch bijgerecht. Bij elke maaltijd die maar enigszins Mediterraan is kun je hem serveren. Bij deze gelegenheid at ik hem als een 'snelle hap', op pitabrood met radijsjes. Gecombineerd met de (pompoen)humus die ik ook gemaakt had, was dit een succesvolle onderneming.

Oost-Mediterrane Cheesecake

Sinds een tijdje maak ik regelmatig cheesecakes, maar tot dusverre ben ik alleen maar aan de koelkastvariant toegekomen. Menigeen beweert dat een ovenversie "the real deal" is, dus ik vond het wel tijd worden deze ook eens te proberen. Nu staat in Forever Summer een recept genaamd "Eastern Mediterranean Cheesecake", waarin oranjebloesemwater en amandelen worden gebruikt. Laat ik nu dol zijn op Marokkaans gebak vanwege het veelvuldig gebruik van deze beide ingredienten. Toevallig heb ik ook nog een flesje van het eerstgenoemde staan, terwijl ik er niet meer mee weet te doen dan het over gekoelde plakjes sinaasappel te sprenkelen, waarna ik ze met kaneel bestuif alvorens het op te smikkelen! Op het internet vond ik geen enkele beschrijving van andermans ervaringen met de Eastern Mediterranean Cheesecake. Jammer, want waarom zou ik in een val trappen waar een ander dat al heeft gedaan? Net zoals in de koelkastvariant gaat in deze cheesecake een enorme hoeveelheid roomkaas en aanverwante producten. Nadat 50 gram zachte boter en 100 gram suiker romig zijn geklopt (met de handmixer) gaat er maar liefst 250 gram hutenkase, 250 gram mon chou en 150 creme fraiche doorheen. Twee eetlepels oranjebloesemhoning (ik gebruikte gewone, hoeveel verschillende honingsoorten moet een mens in huis halen?), het geel van 5 eieren en ten slotte een eetlepel oranjebloesemwater om het af te maken. In een andere kom moet het wit van de vijf eieren stijf (maar niet droog, zegt Nigella) geslagen worden. Dit moet door het kaasmengsel geschept worden, het resultaat is een enorme berg! Eenmaal in het bakblik komt het tot de rand. Er mag dan nog een lepel suiker, 3 eetlepels amandelschaafsel en een flinke wolk kaneelpoeder overheen. De cheesecake gaat in een oven op 160 graden, na een uurtje mag de oven uit maar moet het baksel er nog een uur in blijven staan. Wat er volgens de beschrijving gebeurt is dat de cake rijst en barst om vervolgens terug in de vorm te zinken. Tot mijn verbazing was de hoeveelheid in elk geval gereduceerd tot een derde van wat de oven in was gegaan. Op dat moment was de cake al zo goed als afgekoeld, dus ik kon gelijk aan de slag met proeven. Dat viel tegen! Ten eerste omdat ik cheesecake uit de koelkast gewend ben en een friszure smaaksensatie verwachtte. Dat kan gebeuren, soms moet ik een beetje aan een smaak wennen voor ik het echt lekker kan vinden. Ten tweede - en dat vond ik wel echt een probleem - vond ik het baksel zowel in textuur als smaak eiig. Hierover vond ik wel informatie op internet, onder meer op www.nigella.com (onder Kitchen Queries). Als een cheesecake naar ei smaakt kan dat een aantal oorzaken hebben. 1) Het baksel heeft te lang in de oven gestaan. 2) Er had minder ei in gemogen. De vuistregel is 1 ei per 225 gram creamcheese. 3) Au bain marie bakken zorgt voor een geleidelijker bakproces. 4) Te weinig smaaktoevoeging. Al met al ben ik er niet zo happig op weer snel een cheesecake te bakken. Mocht het er weereens van komen, dan zal ik ten eerste de temperatuur van mijn oven goed controleren. Daarnaast volg ik de tips 1 en 3 zeker op. Als...

Een letterlijke beschrijving van het (Engelstalige) recept is online te vinden op http://www.fareshare.net/recipesV13-07E.html#Eastern%20Mediterranean%20Cheesecake

Auberginerolletjes met feta, mint en chili.

Mmmm, ik vind alles wat in dit gerecht gaat lekker: aubergine, feta, chili, munt en limoen. In een grijs verleden heb ik het al een keertje klaargemaakt, en wat me van die gelegenheid wel is bijgebleven, is dat de aubergines zorgvuldig in de lengte in plakken gesneden moet worden. Indien te dik gesneden, zal het weer niet gaar worden! Dus laat ik ze een paar minuten in de grillpan goudkleurig en gaar worden. In de vulling gaat 250 gram feta, een fijngehakte chilipeper, een heleboel fijngehakte munt, het sap van een citroen en een fikse draai van de (zwarte) pepermolen. Om het geheel een tikje smeuiger te maken, doe ik er een extra scheutje olijfolie door. Het resultaat: kleine, handzame en rolletjes. De smaak: oké. Uiteindelijk denk ik dat ik de smaak van de feta te sterk vind. Dat was makkelijk op te lossen geweest, met wat extra munt door de vulling. Per slot van rekening: wat wordt bedoeld met "een flinke bos"? Een bos munt van de supermarkt of van de Marokkaanse groenteboer op de markt? Andere optie: fijngehakte stukjes van bijvoorbeeld tomaat (zonder pitten en sap) erdoor. Een extra smaaktegenhanger was namelijk lekker geweest, voor dit toch al smakelijke gerecht! * een Nederlandse vertaling van dit gerecht is te vinden op: http://www.ah.nl/kookschrift/recept?id=501869

Lekker Ouderwetse (Britse) Tomatensalade.

Ik zocht een salade ter begeleiding van een Pasta Carbonara, en had nog tomaten liggen. Italiaanse pasta, Engelse salade... Waarom ook niet? Het is het proberen waard. In mijn versie van "Forever Summer" weigert Nigella zich te verontschuldigen voor het feit dat er een salad cream wordt gebruikt in het extra virgin tijdperk. Ik weet dat zo net nog niet! De gebruikte dressing is om te beginnen behoorlijk bewerkelijk. Benodigde ingrediënten zijn: Engelse mosterd, bloem, suiker, peper & zout, melk, ei, dragonazijn en zonnebloemolie. Natuurlijk staat het iedereen vrij hierin wat wijzingen aan te brengen. Maar dan de bereidingswijze. De dressing wordt op een witte saus-achtige manier gemaakt. Alle genoemde benodigdheden tot en met de melk worden samen op een laag vuurtje glad geklopt, zodra dat een feit is gaat het geklopte ei erdoor tot de dressing de consistentie van room heeft. Dan moet de olie erbij en mag je verder kloppen terwijl de pan in een laag koud water staat!

De dressing gaat over gehalveerde cherrytomaatjes en bieslook heen. Slotsom: doe mij maar extra virgin. De smaak van de dressing is niet uitgesproken te noemen, wat natuurlijk alleen een punt is als je daar juist wel van houdt. Italiaans versus Brits? Eerst en vooral vond ik het recept niet de moeite van het uiteindelijke effect waard. De volgende keer gaat er - lekker ouderwets - olijfolie en balsamico-azijn overheen.

Het Idee.

Ik houd van schrijven. Ik houd ook van koken èn lekker eten. Plotseling bevind ik me in de luxe positie waarin ik veel vrije tijd heb. Het ervoor genoemde is een dankbare invulling van die zee van vrije tijd! Het idee is niet nieuw noch origineel. In de film "Julie and Julia" kookt ene Julie zich door het legendarische "Mastering the Art of French Cooking" van Julia Childs heen. Nigella Lawson spreekt tot de verbeelding van velen. Ik heb al enkele blogs gespot geïnspireerd op haar Nigella Express. De keuze voor "Zomer" of "Forever Summer" in mijn geval (ik ben in het bezit van een Engelstalig expemplaar), was niet moeilijk. Het is een van mijn favoriete kookboeken, de redenen hiervoor staan in de subtitel al omschreven! Daarnaast was het boek mijn metgezel toen mijn visie op koken veranderde. In de tijd dat ik in het buitenland naar het buitenland verhuisde, en beperkte middelen tot mijn beschikking had, moest ik iets leren wat ik nog nooit eerder gedaan had. In Nederland is alles in de supermarkt beschikbaar en maakte ik waar ik zin in had. Plotseling moest ik roeien met de riemen die ik had, oftewel koken met datgene dat voorhanden was. Na de eerste frustratie is me dat prima bevallen. Een beetje flexibiliteit heeft nog nooit iemand kwaad gedaan! Niet alles was mogelijk maar ook dat deerde niet. Martin Bril zei het al: "Je mist meer dan je meemaakt. Helemaal niet erg". Sommige gerechten, bijvoorbeeld de Aziatisch georiënteerde, heb ik daarom bij terugkeer in Nederland pas uitgeprobeerd. Andere, zoals de cocktails heb ik door gebrek aan alcoholconsumptie tot dusverre overgeslagen. Maar het komt nu wel allemaal op het menu! Zo'n 165 dagen lang blijft het Zomer!